Isabella Roozendaal: “Ik voel me aangetrokken tot dingen die krom zijn.”

Isabella Rozendaal fotografeert onder andere voor De Correspondent en Volkskrant Magazine, maar het liefst is ze bezig met haar eigen documentaireprojecten. Op dit moment is dat een boek over de jaagcultuur. Hiervoor heeft ze meegelopen met jagers in Engeland, Amerika en de Braziliaanse rimboe. Toen ze geen geschikte schrijver kon vinden, is ze Engels gaan studeren en inmiddels schrijft ze ook zelf de reportages bij haar foto’s.

 

Opdrachtgevers zitten niet te wachten op alleen maar dierenfoto’s

Achter Isabella aan loop ik haar woning binnen. In de voorkamer zit een meisje achter een bureau. De gordijnen zijn gesloten en op het grote scherm van de computer schuiven foto’s voorbij. “Dit is mijn stagiaire,” stelt Isabella haar voor en ze nodigt me uit om verder te komen naar de woonkamer. Aan de muren hangen grote prints van haar werk. Ze vallen op door het contrast in licht en donker en hebben, zoals ik van al haar werk vindt, een mysterieuze sfeer. Op de vloer is een veertigtal geprinte foto’s uitgestald. “Ik ben bezig een nieuw portfolio samen te stellen, maar het is moeilijk om een evenwichtige compositie te maken. Vooral omdat mijn vrije werk het grootste deel inneemt van mijn collectie, maar commerciële opdrachtgevers niet zitten te wachten op alleen maar dierenfoto’s,” vertelt ze vanuit de open keuken, haar beide handen inmiddels in een bak met water ondergedompeld – ze had nog niet ontbeten en blijkt een granaatappel aan het schoonmaken te zijn.

“Als je hem zo schoonmaakt drijven de velletjes naar boven en die kan je er dan zo uitscheppen. Dat heb ik volgens mij ook van zo’n life hack video.” We lachen, maar ze voegt eraan toe: “Nou ja, ik houd eigenlijk heel er van dat soort hacks. Het is fijn om kleine ergernissen uit mijn leven weg te hebben. Dan is er meer tijd voor de belangrijke zaken.”

De telefoon gaat en terwijl Isabella opneemt loop ik terug naar de uitgestalde foto’s op de vloer. Er liggen wat jachtfoto’s, maar ook veel foto’s van mensen; een man op een bankje met een enorme Hello Kitty ballon en een roze kunstwerk achter zich met het onderschrift Dad, kinderen bij een campingzwembad. Isabella hangt weer op en gaat verder: “Ja, ik ben altijd een persoon geweest met duizend hobby’s. Ik vind alles geweldig.” Ze haalt een potje uit de koelkast en schenkt een klein glaasje eruit vol. “Dit is mijn zelfgemaakte amandelmelk, wil je het proeven?”


Het is mooier als iets gesuggereerd wordt, dan dat het letterlijk aanwezig is in de foto.

Ik merk op dat ik de foto van haar vader tof vind en vraag naar de context. “Dat was in New York,” vertelt Isabella. “We waren daar met de hele familie. Mijn broer ging trouwen. Het kunstwerk is van hem. Met de Hello Kitty ballon had de vrouw van mijn broer de avond ervoor rondgelopen op haar vrijgezellenfeest.”

Als je naar de foto kijkt zou je niet denken dat dit het verhaal erachter zit. Isabella knikt: “Het is altijd mooier als er iets gesuggereerd wordt in plaats van dat het letterlijk aanwezig is.”

Met elke persoon op de camping dronk ik een drankje mee. Aan het einde van de dag lag ik lam in mijn tent.

Ze haalt er een paar boeken bij. “Hier heb ik wat vrij werk. Voor mijn eindexamenproject onderzocht ik hoe mensen omgaan met huisdieren. Een paar jaar later maakte ik een boek over hoe Nederlanders vakantie vieren.” Ze loopt de kamer weer uit en na wat gerommel komt ze terug. “Ik ben even mijn jachtboek kwijt. Hij is eigenlijk nog niet klaar. Maar ik ging deze zomer naar de Amazone en heb daarvoor een voorbeeld laten drukken. Ze hebben daar natuurlijk geen internet dus ik moest echt iets in handen hebben.”

We bladeren door het Nederlanders-op-vakantie-boek. Op de eerste foto staat een campingaanzicht: Voor een waterglijbaan staat een lange rij mensen met gebogen schouders, witte of zeer gebruinde lichamen. Ze houden verschillende opblaasbare ringen en matrassen vast. “Typisch he,” zeg ik. “Ja,” antwoordt Isabella gelijkgezind. “Nederlanders zijn heel typisch. Maar Engelsen ook. En Duitsers. Ik heb heel veel plaatsvervangende schaamte gevoeld tijdens het maken van deze serie.”

Om in contact te komen met de vakantiegangers deed ze vaak een rondje camping. “Met iedereen die er stond dronk ik een drankje mee en maakte ik een praatje. Aan het einde van de avond lag ik lam in mijn tent.”

Ik kijk naar twee foto’s naast elkaar. Een jongen die een rode vlek op zijn arm laat zien en een bodyboard met een open haaienbek. “Dat is een spinnenbeet en hij was daar echt onwijs trots op,” lacht Isabella. “Een van de leukste dingen vind ik om een compositie van foto’s te maken, om twee foto’s naast elkaar te plaatsen die elkaar aanvullen. Soms is een foto in zijn eentje helemaal niet sterk genoeg, maar vertelt het met een ander samen wel een verhaal.”

 IMG_7835.jpg

Contact maken is het eerste dat je als documentairefotograaf moet leren. En dat is doodeng.

“Je moet altijd het vertrouwen van mensen winnen van wie je een foto maakt. De kijker moet het gevoel hebben erbij te zijn geweest. Als je een foto bekijkt, zie je altijd het moment tussen fotograaf en object. Als het pijnlijk of ongemakkelijk is, is dat merkbaar. Contact maken is het eerste dat je moet leren. En dat is doodeng.”

Als je daar niet tegen kan, prima. Maar ga dan lekker stillevens fotograferen.

 “Ik ontmoette ooit een erg flamboyante fotograaf. Hij vertelde mij dat hij vroeger verlegen was,” herinnert Isabella zich. “Dat kon ik me niet voorstellen. Maar hij gebruikte de camera om zijn eigen verlegenheid te doorbreken. Spontaniteit is dus te leren. Maar het is echt vervelend in het begin. Je voelt je per definitie afgewezen, alsof je een inbreuk maakt op iemands leven. Als je daar niet van houdt, prima. Maar ga dan lekker stillevens fotograferen.”

Ik voel me aangetrokken tot dingen die krom zijn

Op alle foto’s van Isabella wringt er iets. Als kijker wordt je benieuwd naar het verhaal achter de afbeelding maar vraag je je tegelijkertijd af of je het wel wilt weten. “Ik voel me aangetrokken tot dingen die krom zijn,” geeft Isabella toe. “Dingen die enerzijds een enorme aantrekkingskracht hebben, maar tegelijkertijd ook wringen. Het mooie aan fotografie is ook dat je iets kan uitvergroten, waar mensen niet bij stilstaan. Je dwingt de focus op een bepaald beeld en laat iemand erover nadenken.”

We kijken door het boek over huisdieren. Een kat ligt op zijn rug, met een open bek en ogen, waarvan het wit alleen nog zichtbaar is. Ik schrik van het beeld en vraag aan Isabella wat het voorstelt. “Hij ligt gewoon bij de tandarts.”

isabellarosendaal-3.jpg

Mijn eerste jacht was een erg romantische ervaring

 “Met jagers kwam ik voor het eerst in aanraking toen ik werkte aan een ander boek, over het houden van huisdieren in Nederland. Terwijl ik daar zag hoe dieren op een bijna belachelijke manier op een voetstuk werden gezet, viel dat bij het jagen totaal weg. Mijn eerste jacht was een erg romantische ervaring. We hebben niets geschoten. Alleen de hele dag op een veld gezeten en erover gepraat. Om ‘s avonds te eindigen voor de openhaard.”

Sinds kort sport ik, om de jagers te kunnen bijhouden

 Isabella prijst zich gelukkig dat ze op bijzondere locaties geraakt door haar werk. Ze vertelt dat het bijzonder is hoe het fotograferen ook haar eigen leven heeft veranderd. Naast het feit dat ze Engels is gaan studeren om zelf verhalen te kunnen schrijven, heeft ze zich ook op andere manieren ontwikkeld door het project. “Voor mijn laatste jachtverhaal, dat ik heb gefotografeerd bij een inheemse stam in de Amazone, heb ik een jaar lang mijn Portugees bijgespijkerd. Ik kon wel Portugees, maar het was heel matig. En als je naar de rimboe gaat, is het alsof je net in Nederland aankomt met basiskennis Nederlands en dan in Friesland wordt neergezet.”

“Daarnaast sport ik sinds kort, omdat ik simpelweg de jagers die ik volgde anders niet kon bijhouden,” lacht ze. “Het is mooi hoe dingen op je weg komen en op een bepaalde manier alles samenvalt.”

isajacht_5606.jpg

Gepubliceerd door online magazine Kanvaz. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s