Barak Heymann: “Perfect is niet interessant.”

22 november 2016 | Barak Heymann zit bovenaan de houten trap in het EYE Filmmuseum. ‘Wat is het mooi hier, dit had ik niet verwacht. Ik was bang dat ik af moest reizen naar een buitenwijk, toen je vertelde over de veerpont.’

Het is maandag 21 november en vandaag kleurt EYE Cinema 1 in de kleuren van de regenboog; het is Queer Day. De film, die Barak samen met zijn broer Tomer maakte, draait als op-een-na-laatste van de vijf. ‘315 plaatsen?’ vraagt hij enigszins verschrikt. ‘Dat gaat leeg lijken.’

Maar de zaal zit vol.

Who’s Gonna Love Me Now volgt Saar, een homoseksuele, joodse Israëlische man die in Londen woont. Zijn familie heeft moeite met het accepteren van zijn geaardheid en veel verdriet om het feit dat hij hiv-positief is. In Londen heeft Saar een nieuwe familie en geborgenheid gevonden bij het Gay Men’s Choir.

Voor ons, op de tafel, heeft Barak een aantal flyers van de film neergelegd. Op de achtergrond staat een foto van het Gay Men’s Chorus. Opgesteld in vijf rijen boven elkaar; gekleed in rood, geel, groen, blauw en paars. ‘Deze neem ik overal mee naar toe’, zegt hij. ‘Als je een film maakt, moet je er een maken waar je tien jaar later nog met liefde over vertelt.’

‘Met deze film zijn we al heel wat plekken afgereisd. Ik kom net van een klein gay filmfestival in St. Petersburg – een plek waar homoseksualiteit nog erg controversieel is en het lef om zo’n festival te organiseren daarmee bewonderenswaardig. In Tel Aviv hadden we een geheime vertoning voor streng gelovige, Joods orthodoxe gays. Zij zitten zo diep in de kast, dat ze niet eens gezien wilden worden bij een commerciële vertoning van de film.’

whos.jpg

 

‘Het is bijzonder dat je film vertoond wordt op zulke plaatsen en een eer om op een groot festival te zijn, maar het is niet het belangrijkste’, meent Barak. ‘Uiteindelijk hoop en geloof ik dat deze film iets interessants en optimistisch zegt over het leven. Over menselijkheid en de mogelijkheid tot veranderen en verzoening.’
‘Het idee was aanvankelijk om een film te maken over de mogelijkheid om een alternatieve familie te creëren, wanneer je biologische familie jou niet kan omarmen’, legt Barak uit. ‘Maar, zonder al te veel te willen verklappen, kan ik zeggen dat het een totaal andere kant op is gegaan en een heel andere film is geworden.’

Tomer ontmoette Saar twintig jaar geleden in een gay club in Tel Aviv. Vijf jaar geleden was Saar klaar om zijn verhaal te vertellen en ontmoette ook Barak hem voor een gesprek. ‘De eerste zin die Saar tegen mij sprak, was echt een downer’, zegt hij met een kleine glimlach, maar ook bloedserieus. ‘Hij zei dat hij dat hij de meest geweldige familie ter wereld heeft. Ik dacht, shit, ik wil helemaal geen film maken over een perfecte familie.’

Perfect is niet interessant? ‘Nee’, antwoordt Barak resoluut. ‘Doe dat maar als kop voor het interview.’ Hij tekent met zijn handen een krantenkop in de lucht. ‘Perfect is niet interessant. Niet voor de maker en niet voor de kijker.’

‘De volgende drie uur van ons gesprek heeft hij gelukkig zitten klagen. Over hoe homofoob sommige van zijn familieleden nog waren en hoe blij hij was dat hij niet terug naar Israël hoefde. Ik was opgelucht’, herinnert Barak zich. Toen werd het interessant.’

Of Barak denkt dat het filmproces sturend is geweest in de ontwikkelingen binnen Saars familie? ‘Daar hoef ik niet eens over na te denken’, antwoordt Barak meteen. ‘Dat geeft de familie zelf aan na elke vertoning. Dat ze zonder de aanwezigheid van deze artificiële toeschouwer niet zo veel veranderd zouden zijn. Ze zijn geconfronteerd met zichzelf en dat heeft hen geholpen stappen te nemen die ze anders niet, of pas veel later, hadden genomen’.

Barak denkt even na en voegt dan toe: ‘Het is heel moeilijk om, vanuit jezelf, tegenover iemand van wie je houdt te gaan zitten, diegene in de ogen aan te kijken en te zeggen: ik heb me als een klootzak gedragen.’ Hij schuift de affiches op de tafel wat heen en weer. ‘We zijn natuurlijk geen psychologen. Maar psychologie is wel een belangrijk deel van onze films.’

Gepubliceerd in de IDFA dagkrant 2016. 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s