Zo bouw je een carrière op in een nieuw land

NRC, 05-10-2017

Mirela Sula oprichter Global Women Network

De Albanese Mirela Sula helpt vrouwen met het opbouwen van een carrière in een nieuw land.

Voor het drijvend restaurant Sea Palace aan de Oosterdokskade in Amsterdam poseert een groepje vrouwen met veel gelach en geroep voor een foto. Ze stappen vervolgens een rondvaartboot in. Voorop loopt een kleine vrouw met onberispelijk gekapt kort haar. Haar naam is Mirela Sula. Ze is de oprichtster van het Global Woman Network en even in Nederland voor een evenement van haar organisatie.

Sula, geboren in een klein dorpje in communistisch Albanië, zet zich al jaren in voor vrouwenrechten. Ze was een van de eerste leiders van de feministische organisatie Intellectual Women en ontwikkelde zich in haar land tot geprezen journalist, schrijver, psycholoog en activist.

Vijf jaar geleden emigreerde ze naar Londen. Daar merkte ze hoe lastig het was om als nieuwkomer in een land je eigen beroep uit te oefenen. Ze besloot het ondernemerspad in te slaan en begon het Migrant Woman Magazine, een tijdschrift met interviews met ondernemende vrouwelijke migranten.

Het tijdschrift bleek een succes, en het begin van iets groters. Sula zocht de geïnterviewde vrouwen op en bracht ze met elkaar in contact. Zo ontstond een netwerk van migrantenvrouwen, die elkaar ondersteunden in het opbouwen van hun carrière.

Het aantal hoogopgeleide migranten in de Europese Unie neemt toe. Uit de jaarlijkse Global Skills Index van recruitmentbureau Hays en Oxford Economics blijkt dat 29 procent van de migranten in de EU hoogopgeleid is, een toename van 3 procent ten opzichte van vijf jaar eerder. Volgens het rapport is dit een van de belangrijkste redenen dat de druk op de mondiale arbeidsmarkt dit jaar voor het eerst sinds 2012 licht is afgenomen.

Maar hoe vind je in een nieuw land werk dat past bij jou en je opleidingsniveau? Of je nu uit Albanië of Zimbabwe komt, in de uitdagingen en kansen voor migrantenvrouwen zitten veel overeenkomsten, zegt Sula op de rondvaartboot met een glas champagne in haar hand. „Wie succesvol wil zijn en wil groeien, moet uit haar comfortzone treden. De eerste stap is eigenlijk al gezet door te emigreren.”

Als migrant voel je je een vreemde

De grootste barrières die vrouwelijke migranten volgens Sula ervaren bij het vinden van werk zijn de taal, de angst voor afwijzing en kritiek en een gebrek aan zelfvertrouwen. „Als migrant voel je je een vreemde. Het blijkt vaak lastig om te integreren op de werkvloer of daar überhaupt binnen te komen. Maar bedenk dat het een proces is. Oude culturele waarden moeten langzaam ruimte maken voor nieuwe.”

Dit geldt ook voor de nieuwe stroom vrouwelijke vluchtelingen, aldus Sula. Al merkt ze dat er onder deze groep in eerste instantie ook een andere behoefte is: „De vluchteling voelt zich vaak aangetast in haar menselijke waarden en heeft de behoefte aan een veilige omgeving om zichzelf weer te kunnen laten gelden. Die veilige omgeving willen wij graag bieden met het Global Women Network.”

Klaar om een koe te doden

Sula heeft geen concreet lesprogramma en ziet zichzelf ook niet als coach, zegt ze. Het liefst vertelt ze haar eigen verhaal, of dat van anderen, om te inspireren. Sula haalt haar mobiele telefoon tevoorschijn om een Facebookbericht te tonen. ‘Ik ben klaar om mijn koe te doden’ staat er boven de tekst. Sula licht toe: „Dat is een legende die ik vaak vertel. Die gaat over de leden van een arm gezin die heel hun leven hebben gebouwd rondom de enige koe die ze in hun bezit hebben. Hun leven verloopt moeizaam: de koe moet verzorgd worden, maar brengt niet genoeg op. Op een dag komt een spiritueel leraar in hun dorp en de dorpelingen vragen hem hoe het gezin geholpen kan worden. De man kijkt rond, loopt naar de weide waar de koe staat en steekt deze neer.”

Met dit verhaal, zegt Sula, wil ze illustreren dat we blind kunnen zijn voor hoe bepaalde verplichtingen ons meer tegenhouden dan ons tot dienst zijn. „Nadat ze hun koe zijn kwijtgeraakt, begint het gezin gewassen te verbouwen. Een jaar later hebben ze genoeg te eten en iets over om te verhandelen op de markt. De leraar had gezien dat de koe hen tegenhield.”

Wanneer de verplichting wegvalt, wordt ons brein noodgedwongen creatief, zegt Sula. Lachend: „Mijn eigen koe was mijn echtgenoot. Toen ik dat doorkreeg, besloot ik hem te verlaten. Niet veel later zat ik met twee koffers en mijn kind op het vliegtuig naar Londen.”

Heeft Sula als geslaagde vrouw niet makkelijk praten? Ook zij begon haar nieuwe bestaan in Londen met schoonmaakklusjes, vertelt ze. „De positie van migranten is kwetsbaar, maar tegelijkertijd gunstig. Ze kunnen helemaal opnieuw beginnen, de mogelijkheden liggen open.”

Ze adviseert migranten die schone lei zo snel mogelijk in te vullen met activiteiten die raken aan hun streven. „Als je toch nieuwe mensen moet ontmoeten, ga dan meteen naar plekken waar je deel van zou willen uitmaken. Durf contact te leggen. Investeer je tijd en kennis door mee te denken of vrijwilligerswerk te doen.”

Maar dat is niet haar enige advies. Door haar achtergrond als psycholoog weet Sula dat de emotionele basisbehoeften van vrouwen overal ter wereld hetzelfde zijn: liefhebben, ergens bij horen en geaccepteerd worden. „Wanneer deze behoeften niet vervuld worden, ligt depressie op de loer. Het vinden van een gemeenschap waar je bij kunt horen, maar ook bij kunt dragen creëert mogelijkheden.”

Tot slot adviseert ze nieuwkomers vooral om – cliché maar waar – niet op te geven. „Hou vol. Ook al voel je je nu nog verloren, weet dat je dapper en veerkrachtig bent. De eerste stap heb je al gezet.”

 

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/10/05/vul-die-schone-lei-zo-snel-mogelijk-in-13336890-a1575979

Advertisements

Holland valmistub viimsekspäevaks

Eesti Ekspress, 27-09-2017

Nostradamuse jutustused, 2000. aasta saabudes kinni jooksma pidanud tehnoloogia ja muud vandenõuteooriad – meid kõiki on vähemalt korra pandud kahtlustama maailma lõpu peatset saabumist.

On neidki, keda võimalik maailma lõpp hoiab haardes igapäevaselt. Nad on ettevalmistujad ehk doomsday prepper’id või survivalistid, kes pühendavad suure osa oma elust sellele, et ennast ja oma perekonda apokalüpsise tulekuks valmis seada.

On hiline laupäevapärastlõuna ja päike piilub läbi pilvede, kui ma Utrecht Centraali raudteejaama Almariga kohtuma lähen. Olen tema telefoninumbri salvestanud alias’e „Prepper“ all. Almar modereerib Hollandi kõige aktiivsemat survivalistide Facebooki-külge, kus postitatakse kõigest alates sõjavõimalustest ning lõpetades õpetusega ambude ostmise kohta. Seda lehekülge jälgib pidevalt 350 inimest.

Kui Almarile kirjutan, vastab ta ruttu, kuid ettevaatlikult. Jah, lähemal ajal on tulemas prepperite kokkusaamine, kuid ta ei ole liiga innukas mind kaasa kutsuma. Olin teatavat vastupanu ette aimanud ja teen kõik, et teda oma heades kavatsustes veenda.

ALMAR SAABUB elektersinises Toyotas, lehvitades. Inspekteerin tema auto sisemust viimsepäeva lähenemise kontekstis: ühes hoidikus on näha taskunuga, kuid muidu näeb kõik välja tavaline: mõned teekaardid ja pisut rämpsu. Kiirteele pöörates räägib Almar, et tahaks koos oma naise ja lapsega USAsse road-trip’ile minna. Miski ei viita sellele, et ta võiks peljata maailma ootamatut otsasaamist.

Küsin, mida tellitakse kõige rohkem. „Vibusid,“ vastab ta kahtlusteta. „Ka mul endal on üks, lasen seda aeg-ajalt tagaaias. Aga rohkem on see seotud tundega…“

Turundustöö tegemise kõrval peab Almar prepperite veebipoodi. Panen tähele, et kasutades sõna „prepper“ muutub ta hääl vaiksemaks, peaaegu otsekui tunnistades teatavat naeruväärsust, mis prepperite kultuurile on omistatud.

Küsin, mida tellitakse kõige rohkem. „Vibusid,“ vastab ta kahtlusteta. „Ka mul endal on üks, lasen seda aeg-ajalt tagaaias. Aga rohkem on see seotud tundega…“

Ta keskendub hetkeks autole, mis meist mööda kiirustab, ja jätkab siis: „Ma arvan, et see on seotud turvalisustundega. Enamikul meist ei ole tulirelva. Kui midagi juhtub, siis saan ma oma pere eest vähemalt mõned nädalad hoolitseda. See on rohkem, kui enamik öelda saab.“

Ja ta jätkab pärast pausi: „Paljud inimesed arvavad, et prepperid tahavad maailmalõppu. Kuid see pole üldse nii.“

Kui kiirteelt alla keerame, küsin Almarilt, mida ta kardab. Ja Almar naerab. „Seda küsitakse sageli. Ei, ma ei arva, et planeet kuhugi kaoks. Aga kui ma näen internetis videoid, kuidas noored poisid üksteist lihtsalt naljapärast oimetuks taovad, siis teeb mulle muret see, millisteks me oleme muutunud. Ma arvan, et me oleme kolmanda maailmasõja serval.“

Jätkame mööda külavaheteed. Läbi allakeeratud akende lendleb sisse tolmu. Lõpuks peatub meie ees väike veoauto, mille uks avaneb ulja hooga ning pikk noor mees astub meile lähemale. Tema rohelised riided annavad talle peaaegu jahimehe väljanägemise, sellal kui põsed on uskumatult roosad. Ta surub käe puusa, millel ripub nahkrihmaga kinnitatult suur nuga. „Hüpake küüti,“ ütleb ta, „kui soovi on.“

http://ekspress.delfi.ee/kohver/holland-valmistub-viimsekspaevaks?id=79631660

Je ontdekt ineens veel verborgen talent

Teambuilding Een dagje paardenfluisteren of een brandje blussen – het nieuwe bedrijfsuitje is méér dan samen bier drinken. Goed voor de dynamiek.

 

Continue reading “Je ontdekt ineens veel verborgen talent”

Peter Kentie: Estland is mijn hobby

Algemeen Dagblad/Eindhovens Dagblad, 17-07-17
 

EINDHOVEN – Het is de persoonlijke missie geworden van Peter Kentie, de Eindhovense stadsmarketeer: Estland verder opstuwen in de vaart der volkeren. En dat doet hij niet zonder succes. In Estland ontving Kentie al de National PR Award en hij kreeg er de titel Marketing Man van het jaar. De voormalige president van het land schudde hem de hand en voordat die wegliep, sprak hij enkel de volgende woorden tegen Kentie: ,,You gave away a million dollars.”

Anna Lillioja en Rob Burg 17-07-17, 14:34

Estland: sinds 1991 onafhankelijk van de Sovjet-Unie en in de periode van 1202 tot 1918 continu bezet geweest, door de Duitsers, de Russen, de Denen en de Zweden. In 1918 werd voor het eerst de Republiek Estland uitgeroepen en volgend jaar viert het land zijn honderdste verjaardag. De Esten zijn trots op hun onafhankelijkheid en hun land, op het behoud van hun taal en cultuur en op de natuur: vijftig procent van het land is bos. In de binnenlanden vind je sprookjesachtige moerassen en aan de kust witte zandstranden in de schaduw van oude pijnbomen. Kentie is er als een blok voor gevallen.

 

Identiteit van Estland

Met Eindhoven365 won Kentie onlangs voor de derde keer de nationale Citymarketing Trofee. Nu zit hij klaar op zijn kantoor, om de powerpoint van zijn uit de kluiten gewassen hobbyproject te tonen. Tien jaar geleden voer hij op een cruise vanuit Nederland naar de Oostzee. Daar zag hij toen slechts het middeleeuwse stadscentrum van Tallinn. Hoewel hij het mooi vond, kreeg hij geen indruk van het land. Pas in 2013, op een marketingcongres in het Finse Rovaniemi, sloeg de vonk over toen hij de directeur van Enterprise Estonia, de Estlandse landsmarketing, sprak. “Ze vertelde me over de identiteit van Estland”, herinnert Kentie zich. ,,Over dat Skype er opgericht is, over de digitale overheid, over de muziek en de cultuur.”

 

Just Estonishing

Een jaar later vloog hij naar Estland. In zijn koffer een marketingplan van 130 pagina’s, dat hij gratis en voor niets aanbood bij Enterprise Estonia. Het Just Estonishing concept is simpel. Het speelt in op de drie letters EST in de naam van het land. Een foto van componist Arvo Pärt met de tekst our bravEST composer, be our guEST op de flanken van een vliegtuig van Estlandse maatschappij Nordica, cutEST als opschrift op de muts van een blonde dame. ,,Ik kon er wel eindeloos veel bedenken”, zegt Kentie glunderend. ,,Maar bij vijftig ben ik maar gestopt.” Het idee kwam toen hij in Eindhoven een monteursbusje met de letters EST op de zijkant voorbij zag rijden.

 

Verstoorde relaties


Enterprise Estonia was terughoudend toen Kentie zijn idee bij hen op tafel legde. Kentie beaamt dat het een rare situatie is wanneer een buitenlander uit het niets een plan van 130 pagina’s bij je neerlegt en er niets voor vraagt. Kentie: ,,Dat verstoort natuurlijk ook relaties.” In de tussentijd had Kentie echter vrienden gemaakt in Estland en zijn campagne werd online geplaatst op een belangrijke blog.

In een poll van de Estlandse landelijke krant Postimees kreeg hij steun van 95 procent van de tienduizend stemmers. Kentie werd uitgenodigd in talkshows, gevraagd voor interviews en congressen. De reactie van het publiek? Hij toont een rits aan Facebookberichten: ‘Thank you, thank you, thank you!’, ‘Fantastic idea!’ en ‘You brought a tear into my eyes’.

Dat vrienden maken ging trouwens niet van een leien dakje, voegt hij eraan toe. Hij haalt er een recent wetenschappelijk onderzoek bij, waarin een internationale empathie-index is geformuleerd. Waar Nederland in de top vijf staat, vind je Estland op de een na laatste plek. Kentie: ,,Veel Esten zijn in zichzelf gekeerd en kijken je niet eens aan als je met ze praat. Dat is voor een Nederlander lastig.”

 

Eindhovens

Waarom Kentie dan juist voor Estland is gevallen? Hij ziet parallellen met Eindhoven. Creativiteit en onconventioneel denken, maar ook de mentaliteit. Hij wijst naar mijn armen die op mijn knieën rusten: ,,Ze zijn daar allemaal zoals jij. Juichen met je handen in je zakken.” Dat is ook heel Eindhovens, vindt Kentie, die ingehouden trots. ,,Waar Amsterdammers misschien iets roepen wat niet waar of bijna waar is, werken wij stug door en vergeten onze eigen successen te vieren. Eindhovenaren en Esten mogen hun trots wat meer van de daken schreeuwen.”

De vele inspanningen en activiteiten van stadsmarketeer Peter Kentie voor Estland gaan volgens eigen zeggen op geen enkele manier ten koste van zijn werkzaamheden als Eindhovens stadsmarketeer. Sterker nog, de stad heeft er zelf ook baat bij: ,,Estland is mijn hobby en een privéaangelegenheid. Er is geen opdrachtgever, ik heb het uit eigen beweging gedaan en ben supertrots dat ik zo ver ben gekomen”, zegt Kentie.

 

Finish gehaald


,,Een land gebruikt nu mijn creatieve werk. Voor Eindhoven is het ook positief; onze stad is nu een begrip in Estland in overheidskringen. Dit jaar is er een uitwisseling geweest met Estland op gebied van smart city en digitale overheid; dus alleen maar winnaars. Mijn project is nu klaar, ik werk er nu niet meer aan want ik heb de finish gehaald.”

De gemeente Eindhoven liet eerder weten geen enkel probleem te hebben met de werkzaamheden die de directeur van Eindhoven365, naast die voor de eigen stad, vervult voor Estland. ,,Feitelijk draagt zijn hobby zelfs bij aan zijn internationale netwerk én dat van Eindhoven”, aldus een woordvoerder.

Dit land is de ideale proeftuin

Gepubliceerd in NRC, 08/06/2017

Bedrijf oprichten? Word digitaal burger van Estland

Digitaal burgerschap in Estland

Sinds 2014 kun je je in Estland registreren als digitaal burger en met een paar kliks een bedrijf oprichten. Een uitkomst voor innovatieve ondernemers en digitale nomaden.

Illustratie iStock, Bewerking Studio NRC

Het is het land met de meeste topmodellen per inwoner, onderdeel van de Baltische Staten en het geboorteland van videochatdienst Skype. Zover komen zijn studenten meestal met het identificeren van Estland, vertelt Chris Polmans, Estlandexpert en gastdocent aan de Fontys Hogeschool. „En twee van deze beweringen zijn niet eens waar”, voegt hij eraan toe. „Estland verschilt in taal en geschiedenis evenveel van Letland en Litouwen als Nederland van Perzië, en Skype is een Zweeds bedrijf, in Estland opgericht.”

Toch is juist dat laatste kenmerkend voor het land. Sinds 2014 trekt Estland namelijk internationale start-ups aan via een zogeheten e-residency programma: je kunt, zonder enig fysiek contact met het land te hebben, digitaal burger van Estland worden. Iedere digitale burger ontvangt een speciale kaart die geldt als digitaal identificatiemiddel. Met de kaart kunnen allerlei zaken online geregeld worden, van stemmen tot bankzaken tot een check van je medische dossier. „Je kunt het vergelijken met een vergevorderde versie van de DigiD”, zegt Polmans. „Eentje waar Nederland een voorbeeld aan zou kunnen nemen.”

Plichten en privileges

De digitale identiteit geeft je alle rechten, plichten en privileges die bij het Estse burgerschap horen – zo ook het opzetten van een bedrijf. Digitaal burger ben je na een paar screenings en een bezoek aan de ambassade in jouw land. Een bedrijf registreren kan online en kost 180 euro. Sinds vorige maand is het, dankzij een samenwerking met een Fins fintechbedrijf, zelfs niet nodig naar Estland af te reizen om er een bankrekening te openen.

Inmiddels staan er 3.070 bedrijven en meer dan 20.000 e-residents uit 138 verschillende landen geregistreerd in Estland. Het programma past in de cultuur van locatieonafhankelijk ondernemen, en de immer groeiende groep digitale nomaden.

Maar digitaal burgerschap biedt ook een uitkomst voor ondernemers die tegengehouden worden door politiek beleid of bureaucratie in eigen land. Zoals Britten, die hun bedrijf graag in de Europese Unie willen houden. Na het Brexit-referendum zijn de Britse aanmeldingen verdubbeld en er is zelfs een speciale website opgericht voor Britten, die linkt naar het aanmeldproces: howtostayin.eu,

Maar waarom zou je als Nederlandse ondernemer juist voor Estland kiezen? Volgens Polmans is Estland „een ideale proeftuin voor internationale start-ups”. Er is ruimte voor innovatie: met een bevolking van 1,3 miljoen mensen durft men dingen „gewoon uit te proberen”.

Estland is daarnaast digitaal vergevorderd, zo is de gehele Estse digitale infrastructuur (regering, regelgeving, systemen en burgers) opgeslagen in de cloud. De belastingen zijn voordelig en de bevolking is er relatief hoogopgeleid en spreekt goed Engels. Economisch concurreert het land met de rest van Europa, maar de lonen liggen veel lager.

De facultatieve colleges die Polmans geeft aan de Fontys Hogeschool worden goed bezocht. Aan het einde van elk semester neemt hij zijn studenten mee op excursie naar de Estse hoofdstad Tallinn. Want hoewel je als digitaal burger in principe niet veel te maken hoeft te hebben met de Esten, besteden veel ondernemers door de gunstige lonen en competente arbeidskrachten een deel van hun werk toch uit in Estland.

Andere zakelijke mindset

Voor vertrek bereidt Polmans zijn studenten er wel op voor dat de communicatie en zakelijke mindset anders zijn dan we dat in Nederland gewend zijn. „We moeten niet vergeten dat het land sinds 1217, met een uitzondering van de periode tussen de wereldoorlogen, altijd bezet en onderdrukt is geweest. Onder de Russen werd elke Est die maar iets van bedrijfsnijverheid vertoonde per direct naar Siberië afgevoerd.”

Maar wanneer je eenmaal tot de Est weet door te dringen, ben je volgens Polmans een eerlijke en hardwerkende vriend rijker. Hoe je dat doet? Polmans: „Heb geduld en durf stiltes te laten vallen, zodat de ander ruimte krijgt om te spreken.”

 

‘IK ZIE HET ALS ONDERDEEL VAN EEN CONCURRENTIESTRIJD’

19141948_10155518220694430_100874286_n

Thijs van der Haak (39) staat aan het roer van Berlin Nutraceuticals, een bedrijf dat biologische voedingssupplementen en thee verkoopt, waaronder producten die uiteindelijk als alternatief moeten dienen voor Ritalin. Berlin Nutraceuticals is gevestigd in Estland en ook de boekhouding is uitbesteed aan een Ests bedrijf.

Naast het gemak en de lage kosten zegt Van der Haak gekozen te hebben voor digitaal burgerschap vanwege de noviteit. „Ik vind wat Estland nu doet goed passen in de digitalisering van onze samenleving. Ik kan me een toekomst voorstellen waar landen steeds meer moeten concurreren om bedrijven aan te trekken. De mogelijkheden die Estland nu biedt, zie ik als een ingrediënt in deze concurrentiestrijd, net zoals je kunt concurreren met vennootschapsbelasting, faciliteiten voor werknemers of goede logistiek.”

 

‘JE KUNT ER SNEL ZAKENDOEN, ZONDER BUREAUCRATIE’

19198288_10155518221989430_1705811840_n

Arthur Dallau (37) organiseerde de afgelopen jaren inspiratiereizen naar Estland voor Nederlandse bedrijven en overheidsinstanties. Hij is al sinds 2013 ‘fan’ van E-stonia, zoals de Esten het noemen, en heeft het idee van e-residency volwassen zien worden. Dallau: „De wereld telt steeds meer digitale nomaden en Estland geeft hun de kans op een normaal leven. Binnen enkele minuten kun je een bedrijf starten en een bankrekening aanvragen om direct zaken te doen binnen de EU, zonder enige vorm van bureaucratie.”

Het concept van digitaal burgerschap helpt Estland extra inkomsten te genereren en zichzelf op de kaart te zetten als innovatief land, denkt Dallau. „Deze vorm van identiteit wordt door de EU al omarmd voor de toekomst. Ik denk ook dat het bijvoorbeeld vluchtelingen hun bestaansrecht terug zou kunnen geven.”

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/06/08/dit-land-is-de-ideale-proeftuin-10972681-a1562059

 

Werken, surfen en weer werken

NRC Handelsblad, 26 mei 2017

Marokko

Het weer, de lage kosten en het gebrek aan tijdsverschil met Europa maken Marokko een aantrekkelijke plek voor digitale nomaden.

Een Marokkaans vissersdorpje met 3.500 inwoners: een op het oog onwaarschijnlijke plek om een Ierse advocaat, een eigenaar van een Berlijns softwarebedrijf en een dokter uit Californië aan het werk te treffen. Toch houden ze allemaal tijdelijk kantoor in dit oude hippie- en surfersoord.

Het is half negen, maandagochtend. De Duitse Magdalena Hermann (30) dekt de ontbijttafel op het dakterras. Vers brood van de lokale bakker, omelet, jam en de favoriete kaas van Marokko: La Vache qui rit. In het midden van de tafel plaatst ze een taart en een vaasje bloemen. „Tobias was gisteren jarig, maar hij heeft het ons niet verteld”, legt ze uit aan Jan Lenarz (36), uitgever van mindfulnessboeken uit Berlijn. Het is het begin van een gewone werkdag in het SunDesk co-working house in Taghazout.

Het snelste internet in de regio

In Taghazout, een kustdorpje in het zuidwesten, leef je gemakkelijk voor minder dan 1.000 euro per maand. Het internet bij SunDesk gaat over meerdere lijnen en wordt verdeeld door een uit Duitsland overgevlogen router. Het is met 100/10 Mbps veruit de snelste verbinding in de regio, en de enige via glasvezel. Eigenaresse Magdalena Hermann heeft er wekenlang voor moeten vechten bij de gemeente. Het kost haar maandelijks 250 euro, meer dan het gemiddelde salaris van een lokale bewoner.

Bij SunDesk werken digitale nomaden niet enkel samen, ze wonen ook gezamenlijk. ‘Co-living’ is de nieuwe trend. Het huis is ingericht in privé- en gedeelde kamers en biedt plek aan veertien personen. Op de verdieping onder het dakterras is een gezamenlijke kantoorruimte. Bureaus en bureaustoelen in verschillende hoogtes, zitballen, kluisjes en een Skype-ruimte. „Het zijn allemaal suggesties van gasten geweest,” vertelt Hermann.

Langzaam druppelen de andere gasten binnen – of beter gezegd: buiten – bij het ontbijt. Een paar webdesigners, een auteur van zelfhulpboeken, een scheepvaartadvocaat met klanten in Azië. Er wordt gezongen voor de jarige. Niemand grijpt gretig naar de koffiekan. Geen slaperige ogen, geen gehaast. Een nieuwe omgeving en de uitwisseling met gelijkgestemden zorgen voor inspiratie en focus, beamen de gasten. Het zonnige weer en de mogelijkheid om te surfen in je lunchpauze werken de gemoedstoestand ook niet tegen.

Ontsnappen aan structuur

De grootste bonus van het leven als digitale nomade is echter het ontsnappen aan structuur, zegt ontspanningstherapeut en yogadocent Marius Zerbst (33) terwijl hij aan zijn muntthee nipt. Zerbst is sinds een paar weken in Taghazout met zijn vriendin. Hij coachte de dertig deelnemers van de Digital Nomad Exchange, een twee weken durend congres dat dit jaar bij SunDesk plaatsvond.

Hoewel het loslaten van bestaande structuren en een sociale omgeving een bron kan zijn van angsten, levert het volgens Zerbst op het vlak van persoonlijke groei vaak veel op. Hij herinnert zich een oud Duits kinderliedje: ‘Je kunt niet zwemmen als je een voet nog op het droge hebt.’

Dat betekent niet dat iedereen zomaar zijn laptop zou moeten pakken om naar de zon te vertrekken. „Als je het doet uit angst om anders niet gelukkig te zijn, moet je het niet doen”, zegt Zerbst. „Het moet goed voelen. De juiste keuzes komen voort uit enthousiasme, niet uit angst.”

De behoefte aan een gemeenschap blijft echter de belangrijkste reden achter het succes van plekken als SunDesk. „Als digitale ondernemer voelde ik mij thuis in Berlijn eenzaam,” vertelt Enyo Markovski (32), eigenaar van een bedrijf dat software ontwikkelt. „Iedereen zat vast op zijn eigen kantoor en in zijn eigen routine. Hier kan ik in de zon zitten en ideeën uitwisselen met eensgezinden.”

Markovski ziet de fysieke en mentale afstand tussen hem en zijn werknemers als een groot voordeel voor de bedrijfsvoering. Aanwezig is hij enkel wanneer hij iets wezenlijks bij te dragen heeft. Morgen, vertelt hij, vertrekt hij alweer naar zijn volgende bestemming: Estland.

„Estland, kun je daar niet digitaal burger worden?” Haikima Graeffer, een 64-jarige dame uit Californië, mengt zich in het gesprek. Ze zit in kleermakerszit op de loungebank van het terras. De dokter uit Californië is sinds een paar jaar overgestapt op digitale consulten en online verkoop van geneesmiddelen. Graeffer: „Op mijn leeftijd is het dodelijk om geïsoleerd te leven. Hoe ouder je wordt, hoe meer je stagneert.” Markovski tikt haar aan: „Wil je anders mijn surfboard overnemen als ik morgen vertrek?” Ze lachen.

Eigenaresse Hermann heeft haar gastenbestand de afgelopen jaren diverser zien worden, bijvoorbeeld qua leeftijd. Ook vliegen mensen met hun hele team over of treffen internationale collega’s elkaar hier. Locatieonafhankelijk werken is volgens Hermann de toekomst, Taghazout een ideale plek. „Mensen zullen hier blijven komen voor de focus en de rust. Echt nachtleven is er niet. Je kunt alleen werken, relaxen of surfen.”